بهار و امیرمهدی

فرزندم، دلبندم ، عزیز تر از جانم ؛ از ملا لتهای این روزهای مادری ام برایت میگویم .... از این روزها که از صبح بایدبه دنبال پاهای کوچک و لرزان تو بدوم و دستت را بگیرم تا زمین نخوری . به کارهای روی زمین مانده ام نمیرسم این روزها که اتاقها را یکی یکی دنبال من می آیی ، به پاهایم آویزان میشوی و آن قدر نق میزنی تا بغلت کنم، تا آرام شوی. این روزها فنجان چایم را که دیگر یخ کرده، از دسترست دور میکنم تا مبادا دستهای کنجکاوت آن را بشکند. با ناراحتی و نا امیدی سر برگرداندنت را میبینم  که سوپت را نمیخوری و کلافه میشوم از اینکه غذایت را بیرون میریزی. هر روز صبح جارو میکشم گردگیری میکنم ، خانه را تمیز میکنم و شب با ...